ΝΑ ΤΟ ΠΩ....ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΠΩ

 Ένα παπόρι έρχεται, να το πω να μη το πω Κι είναι κοντά ν΄αράξει Και φέρνει της αγάπης μου, παλλαρέ παλλαρα-Αντρά, Ποκάμισο ν’ αλλάξει. Εγέρασά και δε μπορώ, να το πω να μη το πω τις νύχτες να γυρίζω Και τις ψηλομελαχρινές παλλαρέ δυο τρεις φορές να τις καλησπερίζω Βάλε φωθιά στο λύχνο σου να το πω να μην το πω να φέξει η κάμαρή σου Αντράς, κερά μου στέκεται να το πω να μην το πω ομπρός εις την αυλή σου Βρε Αφούση βρε Αντρα παλλαρέ παλλαρα-Αντρά . 

Αντρέας Μαγκιώρος (όπως τον έλεγαν σύμφωνα με πραγματική μαρτυρία) έζησε στα μέσα του 1800. Κάποια στιγμή έφυγε από την Κάσο για ένα ταξίδι σε συγγενείς στη Κρήτη το οποίο του άλλαξε τη ζωή… κυριολεκτικά. Κουβάλησε στις πλάτες του ένα θλιβερό φορτίο – είδε, λένε, τον πατέρα του να σφάζεται από Τούρκους μπροστά στα μάτια του στην Κρήτη. Από τότε, κάτι μέσα του άλλαξε. ξεκίνησε με τον καιρό εκτός από εσωτερικά να αλλάζει και εξωτερικάΚρατούσε πάντα ένα καλάθι στο χέρι, και στο πλευρό του δεν έλειπε ποτέ ο πιστός του σκύλος, ο Λεονταρής. Το σπίτι του ήταν μια σπηλιά. Στο κεφάλι  καπε'λα 

   Ο Αφούσης δίδασκε στην κάσο σίγα σίγα όμως έχανε τα λογίκα του ,κυκλοφορούσε με σκισμένα τζίν και τρύπια ρούχα Έφτιαχνε ιστορίες, γέμιζε τον τόπο με στίχους και γέλια, έλεγε «Εγώ, Αφούσης, παλλαρός;…» Και σε όποιον τον ρωτούσε ποιος είναι, απαντούσε πάντα «Ντροπή σας να ρωτήξετε τους άλλους να σας πούσι…Ούλοι σας θα γνωρίζετε εμένα τον Αφούση Κυκλοφορούσαν πολλές ιστορίες για τον Αντρά, μια αρκετά τρυφερή είναι αυτή για την αγάπη του με το Κατερινάκι, μια κοπέλα από την Κάσο που ήθελε να παντρευτεί. Η κατάστασή του όμως δεν το επέτρεπε και έτσι η οικογένειά της την πάντρεψε με έναν ναυτικό,ποτε δεν το ξεπεράσε αυτό καιμ πάντα ξεροστάλιαζε ε'ξω απο την πόρτα της με μαντινάδες...Πέθανε απο υ΄ψηλό πυερετό ,ο κόσμος που τον συνοδέυσε στην κηδεία του δεν είχε προηγούμενο 

Η φράση «να το πω να μην το πω» συνδέεται με την αγάπη μέσα από το

δίλημμα και τον δισταγμό που συχνά τη συνοδεύουν. Ενώ η φράση προέρχεται από το παραδοσιακό τραγούδι της Κάσου, ο τρόπος που χρησιμοποιείται στους στίχους της δίνει μια βαθύτερη, ερωτική διάσταση.μια ερωτική εξομολόγηση,ένα ερωτικό μυστικό Η επανάληψη της φράσης «να το πω να μην το πω» συμβολίζει την πάλη ανάμεσα στην καρδιά και το μυαλό. Είναι η στιγμή που ο ερωτευμένος καλείται να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει το συναίσθημά του, παίρνοντας το ρίσκο του , ή αν θα το κρατήσει κρυφό για να προστατευτεί και χάσει την αγάπη

Η μεγάλη μάχη: Καρδιά vs Μυαλό

Σε όλους μας έχει συμβεί. Να βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη απόφαση, και μέσα μας να γίνεται πόλεμος. Η καρδιά μας να φωνάζει "Ακολούθησέ με, κάνε την τρέλα!", ενώ το μυαλό μας να ψιθυρίζει "Σκέψου λογικά, σκέψου τις συνέπειες".

Είναι το αιώνιο δίλημμα, αυτό που κάποτε έγινε τραγούδι: «να το πω να μην το πω». Τι επιλέγουμε; Την ασφάλεια της λογικής ή το ρίσκο του έρωτα;

Καρδιά: «Αυτό είναι! Το ένιωσες; Κάνε το τώρα!»
Μυαλό: «Περίμενε. Έχεις σκεφτεί όλες τις παραμέτρους; Τις πιθανές συνέπειες;»

Γιατί τελικά, το πιο μεγάλο ρίσκο δεν είναι να κάνεις το λάθος. Είναι να μην ζήσεις ποτέ. Είναι να σιωπήσεις την καρδιά σου για πάντα, από φόβο για αυτό που θα πει το μυαλό.

ΝΑ ΤΟ ΠΩ...ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΩ??

Κρατούσε πάντα ένα καλάθι στο χέρι, και στο πλευρό του δεν έλειπε ποτέ ο πιστός του σκύλος, ο Λεονταρής. Το σπίτι του ήταν μια σπηλιά. Στο κεφάλι του, έξι-εφτά καπέλα μαζί – σημάδι απλά μιας δικής του… μόδας.. Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://parallaximag.gr/agenda-parallaxi/mousiki/na-to-po-na-min-to-po-o-afoysis-kai-i-mantinada-poy-den-svinei

Κρατούσε πάντα ένα καλάθι στο χέρι, και στο πλευρό του δεν έλειπε ποτέ ο πιστός του σκύλος, ο Λεονταρής. Το σπίτι του ήταν μια σπηλιά. Στο κεφάλι του, έξι-εφτά καπέλα μαζί – σημάδι απλά μιας δικής του… μόδας.. Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://parallaximag.gr/agenda-parallaxi/mousiki/na-to-po-na-min-to-po-o-afoysis-kai-i-mantinada-poy-den-svinei

τσι, ξεκίνησε με τον καιρό εκτός από εσωτερικά να αλλάζει και εξωτερικά…Τον έβλεπαν να περιφέρεται στους δρόμους ξυπόλυτος, με ένα τρύπιο παντελόνι που το βαστούσε ένα μάλλινο ζωνάρι και πουκάμισο ξεκούμπωτο. Κρατούσε πάντα ένα καλάθι στο χέρι, και στο πλευρό του δεν έλειπε ποτέ ο πιστός του σκύλος, ο Λεονταρής. Το σπίτι του ήταν μια σπηλιά. Στο κεφάλι του, έξι-εφτά καπέλα μαζί – σημάδι απλά μιας δικής του… μόδας.. Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://parallaximag.gr/agenda-parallaxi/mousiki/na-to-po-na-min-to-po-o-afoysis-kai-i-mantinada-poy-den-svinei

τσι, ξεκίνησε με τον καιρό εκτός από εσωτερικά να αλλάζει και εξωτερικά…Τον έβλεπαν να περιφέρεται στους δρόμους ξυπόλυτος, με ένα τρύπιο παντελόνι που το βαστούσε ένα μάλλινο ζωνάρι και πουκάμισο ξεκούμπωτο. Κρατούσε πάντα ένα καλάθι στο χέρι, και στο πλευρό του δεν έλειπε ποτέ ο πιστός του σκύλος, ο Λεονταρής. Το σπίτι του ήταν μια σπηλιά. Στο κεφάλι του, έξι-εφτά καπέλα μαζί – σημάδι απλά μιας δικής του… μόδας.. Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://parallaximag.gr/agenda-parallaxi/mousiki/na-to-po-na-min-to-po-o-afoysis-kai-i-mantinada-poy-den-svinei

 Αντρέας Μαγκιώρος (όπως τον έλεγαν σύμφωνα με πραγματική μαρτυρία) έζησε στα μέσα του 1800. Κάποια στιγμή έφυγε από την Κάσο για ένα ταξίδι σε συγγενείς στη Κρήτη το οποίο του άλλαξε τη ζωή… κυριολεκτικά. Κουβάλησε στις πλάτες του ένα θλιβερό φορτίο – είδε, λένε, τον πατέρα του να σφάζεται από Τούρκους μπροστά στα μάτια του στην Κρήτη. Από τότε, κάτι μέσα του άλλαξε. . Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://parallaximag.gr/agenda-parallaxi/mousiki/na-to-po-na-min-to-po-o-afoysis-kai-i-mantinada-poy-den-svinei