Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ινομυαλγια μια υπουλη παθηση

πριν απο 15 χρονια και μετα απο εντονη ψυχολογικοσυναισθηματικη φορτιση αρχισαν οι ωραιοι πονοι
πλεον τους λεω ωραιους (τροπος του λεγειν)τοτε δεν ηξερα τι ειχα πως και που ποναγα
ξυπναγα ειχα κοιμηθει 10 ωρες και ενιωθα οτι ειχα κοιμηθει 1 ωρα κουραση και πονοι
δυσκαμψια στον αυχενα και τα ποδια μου αχ αυτα τα ποδια μου ελεγα οτι δεν τα θελω πια τοσο πολυ ποναγα
δεν βολευομουνα να κοιμηθω με τιποτα και ολη μερα εκλαιγα.θυμαμαι τη μαμα μου να με παρηγορει οτι ολα θα περασουν
ωσπου ενα βραδυ ποναγα τοσο μα τοσο πολυ που κατεληξα στην ευρωκλινικη αθηνων
μετα απο 3 μερες εξετασεων η διαγνωση ινομυαλγια
23χρ εγω τοτε το πηρα αψηφιστα ε και?????αφου δεν ειναι κατι σοβαρο
αφου δεν θα πεθανω
κατι εγινε????????
αχ αυτα τα χρονια μετα
μιλαμε για πονους ......πονους αβασταχτους ξυπναγα και εκλαιγα
τα βραδυα με δυσκολια κοιμομουνα.........ωσπου καποια στιγμη το μυαλο μου οδηγηθηκε σε αλλα μονοπατια
ξεκινησα να διοργανωνω το γαμο μου
μετα εχασα ενα μωρο
μετα εμεινα
εγκυος
ξαναεμεινα εγκυος
οποτε οι πονοι ναι μεν ηταν εκει αλλα εγω δεν τους εδινα σημασια πλεον ........ειχα γινει φιλη μαζι τους
οι φιλοι μου οι πονοι
και η κολλητη μου φιλη η κυρια ινομυαλγια ελεγα και γελαγα
αυτο το διαστημα ειχα τοσα αλλα να σκεφτω καλα κακα που οι πονοι ειχαν αρχισει να σωματοποιουνται με αποτελεσμα καποιες κρισεις πανικου
και ολοι οι γιατροι που εχω παει να μην εχω πετυχει ενα καλο μα ενα λενε απλα μετα απο 1 ωρα ναι εχεις ινομυαλγια κανε αυτες τις εξετασεις απο ινομυαλγια κανεις δεν πεθανε ναι ετσι μουειπε η τελευταια κατσε ρε φιλε εγω ποναω με ακους????????????ποναω ........τελος δεν εχω δει  κανενα μεχρι τωρα να με αγγιξει σαν ανθρωπο να σταθει πλαι μου.....μεχρι ψυχαναλυση μου ειπαν να κανω το εκανα και αυτο..........με το καιρο ο πονος μειωνοταν η εγω δεν του εδινα τοση σημασια
και ετσι και εγω αφου σταματησα καποια χαπια και επαιτνα μονο παυσιπονα
λιγο η γυμναστικη ειχα ηρεμησει κανενα χρονο και παραπανω
'ωσπου χτες αχχχχχχ χτες
ηρθε και παλι αλλα δεν ειναι καθολου φιλη μου αυτη τη φορα..........ισως ειναι οι χειροτεροι πονοι
απο καθε αλλη φορα ουτε τα παιδια δεν μπορω να σηκωσω αγκαλια
βεβαια εδω και 2 μηνες στον υπνο πονανε πολυ οι μυς και των 2 χεριων  αλλα δεν εδωσα σημασια
και απο χτες μετα απο μια μικρη μεν στεναχωρια ηρθε παλι η κυρια και επισκεφτηκε το σπιτακι μου
και το κακο ειναι οτι της δειχνω οτι ειναι ανεπιθυμητη αλλα αυτη εκει επιμενει δεν φευγει ......
διαβαστε το blog της ληδας και θα καταλαβετε περισσοτερα ΖΩΝΤΑΣ ΜΕ ΙΝΟΜΥΑΛΓΙΑ

 λοιπόν, αγχώνομαι, ηρεμώ, πονάω, κουράζομαι, πέφτω και ξανασηκώνομαι,
αυτο κρατησα απο την ληδα και αυτη την εικονα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ο ΦΟΒΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Γαλουχόμαστε από τα πρώτα μας κιόλας βήματα σ’αυτόν τον κόσμο στον «φόβο της αγάπης»…! Υπό αυτήν την έννοια, τίποτα δεν μας τρομάζει περισσότερο από την πιθανότητα να αγαπηθούμε!… Αυτό όμως που, στην πραγματικότητα, χρειαζόμασταν ως βρεφη και παιδιά, και φυσικά τώρα, ως ενήλικες, είναι αυτό που δεν λάβαμε ποτέ: την αγάπη στην αυτούσια, ανόθευτη μορφή της, όχι στην κακέκτυπη και κακοποιητική της διάσταση.Φοβόμαστε να πάρουμε πράγματα και συναισθήματα μας τρομάζει η εγκατάλειψη ,ο φόβος της εγκατάλειψης ειναι μεγαλύτερος απο κάθε είδους αγάπης ,στοργής και νοιαξίματος  Δεν γεννιόμαστε φοβισμένοι. Κάπου στην πορεία μαθαίνουμε το φόβο. κάτι είδαμε στην πορεία της ζωής μας ,που μας τρόμαξε κάτι μας εξάνάγκασε να ζούμε με φόβο  και αντι να το κοιτάξουμε κατάματα και  να το διώξουμε το κάναμε φίλο μας και πορευτήκαμε μαζί του  Κάποτε κάποιος μου είπε. Καλά η αγάπη, αλλά η αλήθεια βρίσκεται πέρα από αυτήν. Εκεί που δεν υπάρχει αγάπη ή φόβος. Εκεί που υπάρχει σιωπή και ...

ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΡΙΒΕ

Καλως την ...Γεια σας πως απο εδω ε??? ειπα να ασχοληθω παλι με πραγματα που με χαλαρωνουν ,με τους φιλους μου,με ταξιδια,με εμενα ,με τα παιδια μου  Οταν συμβαινουν μεγαλα γεγονοτα στην ζωη μου συνηθως αρχιζω να κανω ονειρα ,...ονειρα??? ναι ονειρα Σκεφτομαι τα παιδια μου πως θα ειναι σε 5 χρονια πωε θα ειμαι εγω ,ονειρα θετικα και συνηθως στις μεγαλες αναμπουμπουλες της ζωης μου τρεχω ,φευγω να ηρεμησω  Ετσι πριν ενα χρονο εφυγα για ρωμη ναι και εκει εκανα το κλικ που λεω εγω και οι φιλοι μου γελανε και ομως το κλικ ειναι μεγαλειωδες.... κλικ κλικ κλικ και αλλαζεις σελιδα δεν ξεχνας αλλα δεν λησμονεις κιολας ,δεν ξε-αγαπας ,δεν μαλωνεις πλεον την καρδια σου,δεν γκρεμιζεις τα ονειρα σου.. Ετσι και τωρα σε μια ιδιαιτερη πρωσοπικη μου στιγμη φευγω..παιρνω λιγα πραγματα και φευγω μαζι με τα παιδια... Και ονειρευομαι ,αλλα αυτη την φορα τα ταξιδια του μυαλου μου ειναι πριβε με λιγους μονο φιλους που θα βρω σε αυτο το ταξιδι οχι κολλητους που θα πρεπει να μιλαω.... ...

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΠΟΡΟΥΝ

Τι δεν το πίστευες ?ούτε εγώ ,και όμως αρκεί μια δύσκολη στιγμή η μια χαρούμενη μέρα για να το διαπιστώσεις ξαφνικά ,τα τραγούδια μπορούν ....   Τα τραγούδια αγγίζουν τις ψυχές μας με τρόπο τέτοιο που νοιώθεις την αγκαλιά του άλλου , το χαδι, το κλάμα .   Νοιώθεις την ένταση ,την αγάπη ,το μίσος ,έχεις μια συντροφιά το βράδυ πριν κοιμηθείς και μια καλημέρα το πρωί με το που ξυπνας. Ξαφνικα σταματας να νοιώθεις μοναξιά σαν να περνάει κάποιος το ίδιο με εσένα ,το ίδιο συναίσθημα ,σε νοιώθει     ουρλιαζει με την χαρά σου ,κλαιει με την βαβούρα του μυαλού σου ,φωνάζει δυνατά με την οργή σου    απογοητεύεται ,πέφτει και σηκώνεται  ..   Δεν είσαι μόνος σου έχεις παρέα και έτσι ο πόνος γίνεται μικρός έχεις παρέα και στην χαρά και έτσι διπλασιάζεται γίνεται βουνό στα ματια σου που βγαζουν σπιθες ευγνωμοσυνης   Φοβήθηκες όταν ήρθε στον δρόμο σου κάποιος   τοξικός που αγάπησες πολύ ,που προσπάθησες να δεις τα καλά του να κρ...