ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΖΟΜΠΙ ΑΥΤΗ Η ΜΑΣΤΙΓΑ
Δεν τα αναγνωρίζεις εύκολα. Δεν έρχονται στη ζωή σου με σκοπό να σου κάνουν κακό. Έρχονται με ένα πρόβλημα, μια στενοχώρια, μια ανάγκη, μια ιστορία που θα σε αγγίξει. Κι εσύ, επειδή έχεις ψυχή, κάθεσαι και ακούς. Και μετά ξανακούς. Και ξαναδίνεις. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να τους δίνεις κομμάτια από εσένα. Τον χρόνο σου, όταν εσύ δεν έχεις χρόνο. Την ηρεμία σου, όταν εσύ είσαι ήδη κουρασμένος. Τη δύναμή σου, όταν εσύ παλεύεις να κρατηθείς όρθιος. Τους σηκώνεις όταν πέφτουν. Τους παρηγορείς όταν κλαίνε. Τους βρίσκεις δικαιολογίες όταν φταίνε. Τους λες «μην ανησυχείς» ενώ μέσα σου ανησυχείς κι εσύ. Και εκείνοι φεύγουν λίγο πιο ανάλαφροι. Εσύ όμως μένεις πίσω. Με ένα βάρος που δεν είχες πριν. Αυτό κάνουν τα συναισθηματικά ζόμπι. Δεν σου παίρνουν κάτι που μπορείς να δείξεις. Δεν υπάρχει ένα σημάδι πάνω σου για να πεις «εδώ μου πήραν την ενέργειά μου». Απλώς, μετά από κάθε επαφή μαζί τους, νιώθεις λίγο πιο άδειος. Και το χειρότερο είναι ...