ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΖΟΜΠΙ ΑΥΤΗ Η ΜΑΣΤΙΓΑ

 

Δεν τα αναγνωρίζεις εύκολα.

Δεν έρχονται στη ζωή σου με σκοπό να σου κάνουν κακό. Έρχονται με ένα πρόβλημα, μια στενοχώρια, μια ανάγκη, μια ιστορία που θα σε αγγίξει. Κι εσύ, επειδή έχεις ψυχή, κάθεσαι και ακούς.

Και μετά ξανακούς.

Και ξαναδίνεις.

Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να τους δίνεις κομμάτια από εσένα.

Τον χρόνο σου, όταν εσύ δεν έχεις χρόνο. Την ηρεμία σου, όταν εσύ είσαι ήδη κουρασμένος. Τη δύναμή σου, όταν εσύ παλεύεις να κρατηθείς όρθιος.

Τους σηκώνεις όταν πέφτουν. Τους παρηγορείς όταν κλαίνε. Τους βρίσκεις δικαιολογίες όταν φταίνε. Τους λες «μην ανησυχείς» ενώ μέσα σου ανησυχείς κι εσύ.

Και εκείνοι φεύγουν λίγο πιο ανάλαφροι.

Εσύ όμως μένεις πίσω.

Με ένα βάρος που δεν είχες πριν.

Αυτό κάνουν τα συναισθηματικά ζόμπι. Δεν σου παίρνουν κάτι που μπορείς να δείξεις. Δεν υπάρχει ένα σημάδι πάνω σου για να πεις «εδώ μου πήραν την ενέργειά μου».

Απλώς, μετά από κάθε επαφή μαζί τους, νιώθεις λίγο πιο άδειος.

Και το χειρότερο είναι πως συνήθως βρίσκουν ανθρώπους που έχουν πολλή αγάπη μέσα τους.

Ανθρώπους που δεν αντέχουν να βλέπουν τον άλλον να πονάει. Που θα σηκώσουν το τηλέφωνο ακόμα κι όταν είναι εξαντλημένοι. Που θα αφήσουν στην άκρη τη δική τους στενοχώρια για να ακούσουν τη στενοχώρια κάποιου άλλου.

Κι όσο περισσότερο δίνεις, τόσο περισσότερο ζητούν.

Δεν τους φτάνει ποτέ.

Θέλουν κι άλλη προσοχή. Άλλη επιβεβαίωση. Άλλη κατανόηση. Άλλη υπομονή. Άλλη μια ευκαιρία.

Μέχρι που κάποια στιγμή κουράζεσαι.

Και λες:

«Δεν μπορώ άλλο.»

Και τότε αλλάζουν όλα.

Ξαφνικά είσαι αδιάφορος.

Αχάριστος.

Εγωιστής.

«Εσύ δεν ήσουν έτσι.»

Και εκεί, ίσως για πρώτη φορά, πρέπει να καταλάβεις την αλήθεια.

Δεν άλλαξες.

Απλώς άδειασες.

Άδειασες γιατί για πολύ καιρό έδινες χωρίς να παίρνεις. Έδινες χωρίς να σε ρωτήσει κανείς ποιος κρατάει εσένα όταν λυγίζεις.

Γιατί κι εσύ έχεις στιγμές που δεν είσαι δυνατός.

Κι εσύ έχεις βράδια που θέλεις κάποιον να σου πει «είμαι εδώ».

Κι εσύ έχεις δικαίωμα να κουραστείς.

Έχεις δικαίωμα να μη σηκώσεις το τηλέφωνο.

Έχεις δικαίωμα να μη λύσεις κανένα πρόβλημα.

Έχεις δικαίωμα να πεις:

«Σήμερα χρειάζομαι εγώ κάποιον.»

Και τότε φαίνονται όλα.

Φαίνεται ποιος σε αγαπούσε πραγματικά και ποιος αγαπούσε αυτό που του έδινες.

Γιατί ο άνθρωπος που σε αγαπάει δεν θα απαιτήσει να αδειάσεις για να γεμίσει εκείνος.

Θα καθίσει δίπλα σου.

Θα σε ακούσει.

Θα σε κρατήσει.

Και κάποια στιγμή θα σε κοιτάξει και θα σε ρωτήσει:

«Εσύ είσαι καλά;»

Κι αυτή η ερώτηση, όταν έχεις συνηθίσει να είσαι πάντα αυτός που αντέχει, μπορεί να σε κάνει να δακρύσεις.

Γιατί τελικά δεν ζητούσες πολλά.

Μόνο να σε δει κάποιος.

Να θυμηθεί ότι πίσω από τον άνθρωπο που πάντα αντέχει, υπάρχει ένας άνθρωπος που κάποτε κουράζεται κι αυτός.

Όμως υπάρχει και κάτι ακόμη, ίσως πιο ύπουλο.

Τα συναισθηματικά ζόμπι δεν παίρνουν πάντα χωρίς να δίνουν τίποτα.

Μερικές φορές σου δίνουν.

Και ίσως γι' αυτό είναι τόσο δύσκολο να τα αφήσεις.

Σου δίνουν αγάπη. Σου δίνουν τρυφερότητα. Σου δίνουν θάρρος. Σου λένε μια αλήθεια που είχες ανάγκη να ακούσεις. Σου δείχνουν σεβασμό, ευγένεια, ενδιαφέρον.

Σου δίνουν εκείνη τη ζεστασιά που σε κάνει να πιστέψεις πως, επιτέλους, βρήκες έναν άνθρωπο που θα μείνει.

Και ακριβώς όταν αρχίζεις να νιώθεις ασφαλής, τα παίρνουν πίσω.

Απότομα.

Και μένεις να αναρωτιέσαι τι έκανες.

Ύστερα επιστρέφουν.

Και σου δίνουν λίγο.

Τόσο όσο χρειάζεται για να ξαναελπίσεις.

Κι όταν ξαναδεθείς, το παίρνουν πάλι.

Και επιστρέφουν ξανά, δίνοντάς σου αυτή τη φορά ακόμη λιγότερο.

Κι εσύ, επειδή θυμάσαι εκείνο το πρώτο συναίσθημα, εκείνη την πρώτη αγάπη, εκείνη τη στιγμή που ένιωσες ότι σε είδαν πραγματικά, περιμένεις.

Περιμένεις να ξαναγίνει όπως πριν.

Και αυτό είναι που σε κρατάει.

Όχι αυτό που σου δίνουν τώρα.

Αλλά η ανάμνηση αυτού που σου έδωσαν κάποτε.

Και κάπως έτσι αρχίζεις να ζεις με ψίχουλα, ενώ κάποτε σου είχαν στρώσει ολόκληρο τραπέζι.

Κάθε φορά που απομακρύνεσαι, σου πετούν λίγο φως για να γυρίσεις.

Κάθε φορά που πας να φύγεις, σου θυμίζουν γιατί έμεινες.

Και κάθε φορά που επιστρέφεις, παίρνουν από πάνω σου λίγο ακόμη.

Μέχρι που μια μέρα καταλαβαίνεις πως δεν περιμένεις πια αγάπη.

Περιμένεις απλώς την επόμενη μικρή δόση της.

Και τότε έρχεται η πιο δύσκολη στιγμή.

Η στιγμή που πρέπει να αποδεχτείς πως ίσως αυτό που αγάπησες δεν ήταν η καθημερινότητά σου μαζί τους.

Ήταν οι λίγες στιγμές που σου έδειξαν ποιοι θα μπορούσαν να είναι.

Και κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να ζει περιμένοντας μια σπάνια καλή στιγμή για να δικαιολογήσει μια καθημερινή πληγή.

Η αγάπη δεν πρέπει να σε αφήνει συνεχώς να αναρωτιέσαι αν υπάρχει.

Ο σεβασμός δεν εμφανίζεται μόνο όταν κάποιος φοβάται ότι θα σε χάσει.

Η τρυφερότητα δεν πρέπει να είναι ανταμοιβή.

Και η παρουσία ενός ανθρώπου δεν πρέπει να μοιάζει με διακόπτη που κάποιος άλλος ανοίγει και κλείνει όποτε τον βολεύει.

Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις να κυνηγάς αυτό που σου έδωσαν κάποτε.

Να κοιτάξεις αυτό που σου δίνουν τώρα.

Και κυρίως, να κοιτάξεις εσένα.

Γιατί η ψυχή δεν αδειάζει μόνο όταν κάποιος της παίρνει.

Αδειάζει και όταν την κρατούν για πολύ καιρό σε αναμονή.

Γι' αυτό να προσέχετε τα συναισθηματικά ζόμπι.

Όχι γιατί πρέπει να τα φοβάστε.

Αλλά γιατί πρέπει να μάθετε να αναγνωρίζετε πότε η καλοσύνη σας γίνεται η τροφή κάποιου άλλου.

Να μάθετε να λέτε «ως εδώ».

Να μη νιώθετε ενοχές επειδή προστατεύετε τον εαυτό σας.

Να μη ζητάτε συγγνώμη επειδή κάποια στιγμή δεν μπορείτε να δώσετε άλλο.

Γιατί δεν είναι υποχρέωσή μας να σώσουμε όλους τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Μερικούς μπορούμε μόνο να τους αγαπήσουμε.

Και κάποιους πρέπει να τους αφήσουμε να φύγουν.

Όχι επειδή δεν τους αγαπήσαμε.

Αλλά επειδή, κάπου στην πορεία, αρχίσαμε να χάνουμε εμάς.

Και κάποια στιγμή πρέπει να γυρίσουμε πίσω στον εαυτό μας.

Να μαζέψουμε ό,τι σκορπίσαμε.

Να ξαναβρούμε την ηρεμία μας.

Να ξαναγελάσουμε.

Να ξαναγίνουμε εμείς.

Και τότε θα καταλάβουμε κάτι που ίσως αργήσαμε πολύ να καταλάβουμε.

Δεν χάσαμε έναν άνθρωπο.

Κερδίσαμε πίσω τον εαυτό μας.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται τελικά όλη η ουσία.

Να μη μετράς πόσα σου πήραν.

Να μη μετράς πόσα σου έδωσαν και πόσα σου ξαναπήραν.

Να κοιτάξεις μόνο τι απέμεινε από εσένα.

Κι αν κάποια μέρα κοιταχτείς στον καθρέφτη και αναγνωρίσεις ξανά τον άνθρωπο που ήσουν πριν αρχίσεις να παρακαλάς για λίγη αγάπη, λίγη τρυφερότητα, λίγη παρουσία, τότε θα ξέρεις πως έκανες το πιο δύσκολο πράγμα.

Σταμάτησες να ζητάς από κάποιον να σου δώσει πίσω αυτό που ο ίδιος σου είχε μάθει να σου παίρνει.

Και τότε δεν θα χρειάζεσαι πια να προστατεύεσαι από κανέναν.

Θα έχεις μάθει να προστατεύεις εσύ εσένα.